- Ale nie jesteś z nami i nie wiesz

„— Ale nie jesteś z nami i nie wiesz, chłopi po wsiach uważają, że ci z AK i ci z NSZ — to jedno i to samo. Słyszałem takie gadki. Na diabła mi jakieś nazwy! Jestem polskim partyzantem i jak Boga kocham, niepotrzebna mi jest żadna organizacja. My się tu sami organizujemy. Pies mordę lizał wszystkim etykietkom! No... nie gniewaj się, Grażyna... Patrzysz na zegarek Już czas na ciebie. Nie na swój zegarek, tylko na mój zerkasz jak sroka. Odprowadzę cię, pogadamy jeszcze po drodze...
Wyszliśmy na brzeg lasu. Dalej idę już sama przez jesienne pola.
Roman wyszedł po mnie na kolejkę. W parku liście prawic takie same, jak w lesie lubelskim. Matka Romana pojechała na pogrzeb siostry. Będąc w Krakowie, odwiedziłam jeszcze Marylę w szpitalu. Niczym już nie przypominała siebie. Ale żyć chciała, doczekać końca wojny. To dziwne, jak bardzo czepiamy się życia. Co ono nam daje Czy nie więcej bólu
Roman rozpalił ogień w kominku. Jest to pokój jego matki. Zasłoniliśmy się od złego świata okiennicami. Tu cisza i odblask ognia. Pachną brzozowe polana. Na suficie rozlegają się kroki, ucichają. Zapewne porucznik Tadeusz, radiotelegrafista Grześ i Jarek pochylają się teraz nad aparatem. Od jakiegoś czasu w pokoju Jarka jest radiostacja. Za oknem chodzi „czata" — to chłopcy z ochrony.“(16)